Kunst en Dharma

Drie zenBoeddhistische beoefenaars, Konrad Maquestieau, Christian Verschelden en ik zelf, nemen deel aan “Kunst in het Dorp“, de multi- disciplinaire tentoonstelling in Bellingen. Konrad Maquestieau geeft de traditionele Japanse haiku’s een nieuw leven in een audiovisuele installatie “Video Haiku Remix”. Christian Verschelden stelt collages te toon.

Kunst en Dharma zijn aan elkaar verwant:  ze worden beiden beoefend op bewustzijnsniveaus die voorbijgaan aan controle en kennis.

“Taal waar alle talen eindigen”
 R.M. Rilke

En uiteindelijk gaan beide, Kunst en Dharma over totale transformatie.
De zon schijnt altijd, zelfs wanneer wolken de hemel bedekken. Niemand hoeft de zon te laten schijnen. Zonneschijn wordt zichtbaar wanneer de wind de wolken weghaalt. Op dezelfde manier ontstaat kunst uit de natuurlijke waakzaamheid, creativiteit en humor van de geest, wanneer de obstakels die dit belemmeren worden opgeruimd. Je hoeft niet te leren hoe je creativiteit moet fabriceren,  je moet leren de wolken te verwijderen die verhinderen dat het zich uitdrukt.

Kunst ligt in het leven zelf, en komt voort uit de praktijk van de ervaring, uit de kwaliteit van de ervaring, de diepgang van het denken en de toewijding van de maker.

Kunst in het Dorp

Laat u niet misleiden: “Kunst in het dorp” in het kleine, gezellige Brabantse dorpje Bellingen is een Groot evenement. En dat mag gerust met een G worden neergezet. Met de 18 voorafgaande edities werd al heel wat topkunst getoond. Voor de 19e editie (20e verjaardag) worden alle registers open getrokken. Het terrein vergroot én het aantal kunstenaars op het terrein is zowel in kwaliteit als aantal toegenomen. “(tekst van Max Van Hemel)

Je kan er een kijkje komen nemen naar mijn foto’s ( en vele andere prachtige kunstwerken ), deze keer niet digitaal, ze hebben zich op een natuurlijke manier hun plaats gevonden in de wilgengalerij van Hof ter Loo.

expo kunst in het dorp

Het infra-gewone

Het banale, het alledaagse, het voor de hand liggende, het gewone, het infra-gewone, het achtergrondlawaai, het gewoonlijke? Hoe moeten we over deze gewone dingen spreken, hoe sporen we ze op, hoe spoelen we ze door, hoe ontdoen we ze van het vuil waarin ze verstrikt zijn geraakt, hoe geven we ze betekenis, een stem, om ze tenslotte te laten spreken over wat is, wie we zijn.

Georges Perec, Species of Spaces

Instant happiness inside

Instant happiness verpakt in een doos van een net geconsumeerd object. Het opschrift slaat de nagel op de kop. Inderdaad consumeren maakt gelukkig, of geeft je allezins een kortstondig gevoel van geluk. Iedereen is op zoek naar geluk, we willen allemaal gelukkig zijn. Tijdens de lockdown periode sprak men inderdaad van fun shopping, kopen niet omdat het nuttig is maar kopen voor het genot. Het werd zonder schaamte erkend : kopen is geluk. Consumeren opent vandaag de weg naar de mens die pas ècht leeft, die pas echt kan genìeten in de winkelstraten.  Vervelend is dat buit niet blijvend is en dat we moeten blijven kopen om gelukkig te blijven. Goed voor de economie. Mijn nieuwe GSM van verleden jaar ziet er niet zo cool meer uit. Mijn fiets van twee jaar terug is aan vervanging toe enz… Maar je kan geluk niet opslaan zoals je data op je harde schijf plaats.

Lees verder Instant happiness inside

De vreugde van de afwasborstel

Het verbaasde me toen ik mijn eerste stappen in een zen tempel deed : de vreugde tijdens de afwas. Het is natuurlijk niet altijd feest voor de gootsteen maar toch gebeurde er iets dat mijn blik op deze banale bezigheid radicaal heeft verandert. Voor vele mensen is het een vervelende karwei om zich elke dag door het sop van de afwasbak te wroeten. Misschien heeft het te maken met het moment, het gebeurt na de maaltijd wanneer we zo verlangen naar dat kopje thee of koffie en bijgepast koekje. Getuige van deze afkeer is de afwasmachine die in bijna alle huishoudens een vaste plaats heeft gekregen en die ons ogenschijnlijk een klein stukje vrijheid teruggeeft. Verkeerd gedacht !

Lees verder De vreugde van de afwasborstel