Wie ben ik

Boncho in zentempel Ryumonji

Ik zag het licht voor de eerste maal aan het einde van de jaren vijftig in Leuven, stad  van de wereldvermaarde boeddholoog Étienne Lamotte.

Het zenboeddhisme kwam mijn leven binnen via de film “zen , un art de vivre” van filmmaker en zenleraar Konrad Kosan Maquestieau.

Een eerste verblijf in augustus 2000 in Zenklooster La Gendronnière in de streek van de Loire is het beginpunt van een intensieve periode van zenbeoefening.  In 2002 onvang ik er de voorschriften – Jukai ceremonie – van zenmeester JP Taiun Faure.  Sinds 2000 beoefen ik op regelmatige basis in  Kannon Dojo van Brussel en vanaf 2003 in de Sho Do Dojo in Halle. In deze periode begin ik mijn reis langs verschillende ZenBoeddhistische tempels in Europa.

Tijdens een sabbat jaar in 2012  neem ik deel aan een ango van zes weken in zenklooster Ryumonji en besluit er te blijven. In mei 2015 word ik door zenmeester Olivier Reigen Wang-Genh, abt van Ryumonji, gewijd tot zenboeddhistische non (Tokudo-ceremonie). Ik ontvang de Dharma naam Genshin en word zijn leerling. Ik verblijf regelmatig langere tijd in het klooster.

In de periode 2012-2013 volg ik een opleiding en behaal het diploma van leerkracht Boeddhisme uitgereikt door de Boeddhistische Unie van België in het kader van een officiële erkenning van het Boeddhisme in België.

Eind 2018 deed ik de ango van de eerste monnik in Zentempel Ryumonji en de Hossen Shiki ceremonie met zenmeester Olivier Reigen Wang-Genh, Saikawa Roshi et zenmeester Doko Raphaël Triet. Hossenshiki is de shusso-ceremonie, de ceremonie van de eerste leerling waarbij hij aan de hand van vraag en antwoord bewijst dat hij de leer begrepen heeft. Het is een publieke bevestiging van de monnik.

Tijdens deze periode werkt ik in de humanitaire sector.

Na mijn studies Grieks-Latijn, behaalde ik mijn diploma filmregisseur aan het RITS (Erasmus Hogeschool ), een keuze die me werd ingegeven door de veelzijdigheid van deze richting. Professioneel kies ik na enkele omzwervingen resoluut voor de humanitaire sector. Vanaf het einde van de jaren 90 werkte ik als websitebeheerder op de communicatiedepartementen van oa Vluchtelingenwerk, Artsen Zonder Grenzen en Handicap International.

Ik ben getrouwd met Konrad Maquestieau, zenmonnik en leraar audiovisuele kunsten in De Kunsthumaniora in Antwerpen.